Alle Griekse eilanden en de kuststrook van het vaste land inclusief de Peloponessos hebben een Mediterraan klimaat; zachte vochtige winters en lange hete, droge zomers. De Mediterrane regio is een overgangsregio; in de winter staat het gebied onder invloed van de westcirculatie. Alhoewel ook gedurende de zomermaanden af en toe een bui kan ontstaan doet het natte winterseizoen vrij plotseling zijn intrede, over het algemeen eind oktober. In oktober verliest het Azorenhoog haar invloed waarna frontale systemen vanuit het noorden, met daarachter koele luchtmassa's, het gebied kunnen bereiken. Boven het relatieve warme zeewater (zelfs in januari is de zeewatertemperatuur enkele graden hoger dan de gemiddelde luchttemperatuur) geeft dit aanleiding tot een onstabiele atmosfeer en buienvorming waarbij in de berggebieden de neerslag vaak door gedwongen stijging versterkt wordt.

Meer dan de helft van de depressies die Griekenland aandoen in het winterhalfjaar zijn in feite "Genua"-depressies. Ze ontstaan indien een blokkerend hogedrukgebied boven Noord-Europa of boven de Atlantische Oceaan koude luchtmassa's over het gebied laat uitstromen. De onstabiliteit die onstaat boven het relatief warme zeewater in combinatie met een tak van de polaire straalstroom geven aanleiding tot vorming van actieve depressies in het westelijke Mediterrane bekken die vervolgens oostwaarts trekken.

De gemiddelde temperatuur in januari bedraagt in de Mediterrane regio 9-12 graden (van noord naar zuid). De gemiddelde maximum temperatuur ligt in januari rond 13-15 graden. Soms komt de temperatuur boven de 20 graden. Vorst komt -aan de kusten- van de zuidelijke eilanden niet of nauwelijks voor. Op de eilanden meer naar het noorden en langs de kusten van het vaste land komt het soms tot minima onder 0 (de laagste temperatuur ooit in Athene gemeten bedroeg -5,7 graden Celsius (februari)). Sneeuw is een zeldzaamheid en komt soms voor bij uitbraken van Arctische lucht.Het aantal dagen met neerslag per jaar in het gebied is erg variabel, maar in het winterseizoen komt het ruwweg op 10-17 dagen per maand tot neerslag.

De "zomerperiode" begint in Griekenland vaak al in maart maar kent tot in mei vele onderbrekingen veroorzaakt door het langs trekken van depressies. Vanaf maart komt de luchttemperatuur uit boven die van het zeewater, wat een stabiliserend effect heeft. Geleidelijk breidt het Azorenhoog haar invloed uit terwijl het Euro-Aziatische hoog in betekenis afneemt. Vanaf half mei is het weer meestal stabiel en zomers. De gemiddelde maximum temperatuur ligt op veel stations op de eilanden en langs de kust in juli en augustus net boven de 30 graden Celsius. Er zijn temperaturen gemeten tot boven de 40 graden Celsius. Het aantal dagen met neerslag neemt af tot 0 of hooguit 1 of 2 per maand in juli en augustus. Juli is de zonnigste maand met op veel plaatsen maar liefst zo'n 360 tot 390 uren zonneschijn.

In de zomer van het jaar 2000 waren er vier hittegolven met hoge temperaturen. In juli van dat jaar kwamen de temperaturen zelfs in het noorden van Griekenland op verschillende dagen ruim boven de 40 graden Celsius. De landinwaarts gelegen stad Larissa noteerde op 5 juli 2000 45,4 graden Celsius. Ook Thessaloniki boekte met 42,6 graden Celsius een nieuw warmterecord. Het record in Athene is ook 42,6 graden Celsius. In Heraklion werd het ooit in juni 45,6 graden en Elefsis registreerde op 10 juli 1977 maar liefst een temperatuur van 48,0 graden. Dit is volgens de Griekse Meteorologische Dienst het absolute record op Grieks grondgebied.

Gedurende de winter zijn de meeste hotels en appartementen gesloten. Hoogzomer is het heet en droog, de natuur is verdord. Fijn voor een strandvakantie, maar als je meer wilt is deze periode niet aan te raden. De beste periode voor een actieve (wandel)vakantie is mei-juni. Het weer is stabiel en aangenaam en de natuur laat zich van zijn mooiste kant zien (groen en ontelbare bloemen).